ΣΙΝΕΜΑ: Μικρά Αγγλία [Μαρία-Αγγελική Καράμπελα]

Ποιο είναι το κόστος της υποταγής; Με αυτό το ερώτημα να πλανάται καθ’ όλη την διάρκεια του φιλμ, ο Παντελής Βούλγαρης μας ταξιδεύει στην Άνδρο της δεκαετίας του ’30, μεταφέροντας στην οθόνη το best-seller της Ιωάννας Καρυστιάνη. Η «Μικρά Αγγλία» χαρτογραφεί μια ολόκληρη εποχή ζουμάροντας σε μια οικογενειακή ιστορία γεμάτη πάθη, λάθη και δράματα. Ο έρωτας της Όρσας και του Σπύρου τσακίζεται στα βράχια της τραχιάς πραγματικότητας. Η μάνα της αρνείται να την δώσει στον άκληρο υποπλοίαρχο και η νεαρή κοπέλα παντρεύεται με προξενιό τον καπετάνιο Νίκο Βατοκούζη. Το παιχνίδι της μοίρας θα γίνει ακόμη πιο ειρωνικό όταν η μικρή αδελφή Μόσχα, παντρεύεται τον αγαπημένο της Όρσας, Σπύρο. Το ερωτικό γαϊτανάκι όσο περνάνε τα χρόνια αρχίζει να περιπλέκεται όλο και περισσότερο, ενώ ταυτόχρονα τα πάθη αντί να σβήνουν φουντώνουν. Η «Μικρά Αγγλία» αναμφισβήτητα διαθέτει ένα -σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα-υψηλό επίπεδο παραγωγής. Η Άνδρος κινηματογραφείται από τον Παντελή Βούλγαρη όχι καρτποσταλικά, αλλά δυναμικά και εσωτερικά, μέσα από πλάνα που εγκλωβίζουν υποδειγματικά την άγρια ομορφιά της. Την ίδια στιγμή ο πολύπειρος Έλληνας σκηνοθέτης φτιάχνει ένα κλειστό νησιωτικό μικρόκοσμο μέσα στον οποίο θα θρέψει τα ερωτικά απωθημένα και τα καταπιεσμένα πάθη της ιστορίας. Αμέσως μετά την δημοσιογραφική προβολή της ταινίας που έγινε το πρωί της Τετάρτης 20/11, ακολούθησε μια άτυπη συνέντευξη τύπου με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη και την σεναριογράφο/συγγραφέα της «Μικράς Αγγλίας» Ιωάννα Καρυστιάνη. Η βραβευμένη μυθιστοριογράφος μίλησε πρώτη για τις διαφορές ανάμεσα στην αφήγηση ενός βιβλίου και μιας ταινίας. «Αυτό που προσπάθησα ήταν να δώσω δύναμη και ψυχή στις κινηματογραφικές εικόνες, μιλώντας για τις ανθρώπινες σχέσεις με φόντο την ναυτική ιδιαιτερότητα της Άνδρου. Το πρόβλημα ήταν ότι το μυθιστόρημα δεν είχε πολλούς διάλογους, αλλά παρένθετο λόγο γεμάτο από σκέψεις και εσωτερικούς προβληματισμούς. Προσπάθησα λοιπόν να μην φορτώσω την ταινία με off αφήγηση, δίνοντάς της μια νέα αφηγηματική δυναμική». Ο Βούλγαρης από την μεριά του μίλησε για την λεπτομερή προετοιμασία που έγινε πριν από το γύρισμα, η οποία διήρκεσε περίπου 7 μήνες! «Για μένα η προεργασία είναι πιο σημαντική και από το ίδιο το γύρισμα». Στη συνέχεια τόνισε την σημασία που έχει για τον ίδιο το κάστινγκ και εκθείασε τις ερμηνευτικές ικανότητες των νεαρών πρωταγωνιστών του. Την ερώτηση σχετικά με το γιατί ένας σκηνοθέτης επιλέγει να γυρίσει μια ταινία εποχής στο δραματικό σήμερα, ανέλαβε να απαντήσει η Ιωάννα Καρυστιάνη. «Η “Μικρά Αγγλία” πραγματεύεται διαχρονικά ζητήματα όπως είναι οι σχέσεις εξουσίας, τα ανθρώπινα συναισθήματα και η υποταγή. Σ’ αυτήν την δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα δεν πρέπει να παγιδευτούμε σε μια θεματική μονομέρεια, μιλώντας μόνο την κρίση και το τεφτέρι. Πρέπει να μην αφήσουμε τις ψυχές Ελλήνων να «στεγνώσουν» από συναισθήματα. Επίσης, αυτό που με ενοχλεί και προσπαθώ να αποφύγω είναι η σύνδεση της κρίσης με το οτιδήποτε... Θα μπορούσε για παράδειγμα ο Παντελής να ανακαλύψει βαρύγδουπες αλληγορίες, λέγοντας ότι η φιγούρα της ηγεμονικής μητέρας συμβολίζει την Μέρκελ και ότι η πείνα της κατοχής έχει αναλογίες με την μνημονιακή Ελλάδα. Αλλά εμείς δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Η “Μικρά Αγγλία” διαδραματίζεται σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και μιλάει συγκεκριμένα θέματα». Όπως αποκάλυψαν οι συντελεστές της «Μικράς Αγγλίας», η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στις 29 Νοεμβρίου στην Άνδρο… «Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να ευχαριστήσουμε τους Ανδριώτες για την βοήθειά τους. Χωρίς αυτούς δεν θα είχε γίνει η ταινία».

πηγή πληροφοριών http://www.athinorama.gr

ΣΙΝΕΜΑ: Θλιμμένη Τζάσμιν. [Δανάη Παναγοπούλου]

«Θλιμμένη Τζάσμιν»  «Blue Jasmine».

Ο Γούντι Άλεν συνεχίζει να δημιουργεί και πρωτοτυπεί στην παγκόσμια κινηματογραφική σκηνή με άλλη μια ασυνήθιστη παραγωγή. Κάνοντας μια στροφή στην καριέρα του, αφήνει πίσω την Ευρώπη και επιστρέφει στις Η.Π.Α. ξαναζωντανεύοντας δραματικές ιστορίες.

Αυτή τη φορά στήνει το πορτρέτο μιας γυναίκας νευρωτικής που βυθίζεται όλο και περισσότερο στους λαβυρίνθους της τρέλας, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές της να αντισταθεί και να αλλάξει ζωή. Μετά τη Μία Φάροου ή τη Σκάρλετ Γιόχανσον, τώρα η Κέιτ Μπλάνσετ έρχεται σχεδόν να μονοπωλήσει το βλέμμα της κάμερας του σκηνοθέτη και να προστεθεί στη λίστα των θηλυκών μορφών-ηρωίδων του.
Η νέα του ταινία «Blue Jasmine» παραπέμπει σε αρκετά σημεία στο θεατρικό έργο του Τέννεσυ Ουίλλιαμς «Λεωφορείο Ο Πόθος», μοιάζοντας να είναι μια ελεύθερη διασκευή. Ως γνωστό, το 1951 ο Elias Kazan έχει προσαρμόσει για τον κινηματογράφο αυτήν την ιστορία, με τη Βίβιαν Λι στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, το γεγονός ότι η Κέιτ Μπλάνσετ έχει ήδη υποδυθεί στο θέατρο την Μπλανς Ντυμπουά το 2009, κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες της Λιβ Ούλμαν.

Θα λέγαμε ότι το «Blue Jasmine» αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή του μύθου του Τέννεσυ Ουίλλιαμς, κατασκευασμένη βάσει της τεχνοτροπίας «Γούντι Άλεν» και γαρνιρισμένη με το αντίστοιχο χιούμορ που χαρίζει έναν ιδιαίτερο ρυθμό. Η Τζάσμιν (Κέιτ Μπλάνσετ), μια ξανθιά γοητευτική, κακομαθημένη και πρώην πλούσια μπουρζουά, αναγκάζεται να εγκατασταθεί στο «φτωχικό» της αδερφής της, έπειτα από την ολοκληρωτική οικονομική και συναισθηματική καταστροφή που υπέστη μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο άνδρας της αποδείχθηκε απατεώνας σε όλες τις πίστες: την απατούσε ασύστολα και κέρδιζε χρήματα με παράνομους τρόπους. Έτσι, εμπρός στο αδιέξοδο, η κυρία Τζάσμιν θα βρεθεί σε μέρη άβολα για αυτή και θα αρχίσει να συναναστρέφεται με ανθρώπους που δεν συνήθιζε γιατί τους περιφρονούσε. Τα αντικαταθλιπτικά και το αλκοόλ έρχονται να βοηθήσουν στο ορμητικό της κατρακύλισμα και στο τελειωτικό παραλήρημα της τρέλας…

Η συγκατοίκηση γίνεται το πεδίο ανάπτυξης διαφόρων εντάσεων, αποκαλυπτικών των -τραγικών- χαρακτήρων. Όπως και στο θεατρικό, η σχέση της Τζίντζερ και του Τσίλι δοκιμάζεται, έπειτα από τις επικρίσεις και την επιρροή της Τζάσμιν προς την αδερφή της. Δεν λείπουν βέβαια και οι εκρήξεις οργής (ο Τσίλι «ξηλώνει» το τηλέφωνο όπως ο Κοβάλσκι πετάει και από το παράθυρο το ραδιόφωνο) οι οποίες σε συνδυασμό με το απρόσμενο της ζωής και το τυχαίο, φέρουν στην επιφάνεια καλά κρυμμένα μυστικά ενώ μια διαρκής μοναξιά κατατρώει υπόγεια τα σωθικά των ηρώων (και ιδιαίτερα της Τζάσμιν).

Διαδοχικά flash-backs μεθοδεύουν την αφήγηση της παρελθούσης ζωής της Τζάσμιν, όταν εκείνη ζούσε μέσα στο όνειρο και την ευμάρεια. Οι αλλαγές μέσα στο χρόνο υποδεικνύονται, επίσης, από τα διαφορετικά ρούχα της ηρωίδας. Η Κέιτ Μπλάνσετ ενσαρκώνει άψογα την απροσάρμοστη και μυθομανή Τζάσμιν, μπαίνοντας κυριολεκτικά μέσα στο ρόλο αυτής της σχιζοφρενούς προσωπικότητας που δεν μπορεί να συμβιβάσει το παρελθόν με το παρόν, το όνειρο που ζούσε με τη σκληρή πραγματικότητα και αλήθεια.

Χαρακτηριστική είναι η τραγική σκηνή του τέλους όπου η ηθοποιός δίνει μια performance ερμηνείας, αναπαριστώντας μια Τζάσμιν με βρώμικα ρούχα μέσα στον ιδρώτα, κατακρημνισμένη και καταρρακωμένη σαν ένα λεωφορείο που έχασε το δρόμο του και τσακίστηκε στα βράχια. Ένας ρόλος που του αξίζει ένα Όσκαρ ερμηνείας.

Με το «Blue Jasmine», ο Γούντι Άλεν υπογράφει μία από τις καλύτερες ταινίες της καριέρας του και για αυτό δεν πρέπει να τη χάσετε.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αναμφισβήτητα εξαίρετη η Κέιτ Μπλάνσετ. Αλλά η ταινία μάλλον μέτρια, με χάσματα συνέχειας και βεβιασμένες εξελίξεις στο σενάριο. Κάπου λαχανιάζεις να παρακολουθείς τον περίγυρο της πρωταγωνίστριας που πράγματι πετυχαίνει ένα οσκαρικό one woman show, αλλά γύρω της οι άλλοι χαρακτήρες (έστω και αν είναι ρεαλιστικοί στην χοντροκοπιά τους) μοιάζουν μάλλον στημένοι. Η ταινία δεν είναι από τις καλύτερες στιγμές τού Γούντυ Άλεν.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δανάη Παναγοπούλου.